Ζωή χωρίς κινητό: πόσο εύκολο είναι; Μέρος τρίτο: Εταιρίες ταχυμεταφορών

Στο τρίτο μέρος της ανάλυσης για το πώς είναι η ζωή χωρίς κινητό, θα ασχοληθούμε με τις εταιρίες ταχυμεταφορών. Και ναι αξίζει να αφιερωθεί ένα ολόκληρο κεφάλαιο για την αλληλεπίδραση με αυτές, καθώς ήταν μία από τις πιο προβληματικές περιπτώσεις μέχρι να καταλάβω και να προσαρμοστώ στην λειτουργία τους.

Ζω σε ένα μικρό νησί στην Ελλάδα. Μικρό αλλά με πολύ κίνηση και τουρισμό. Άρα και μεγάλη ανάγκη για μεταφορές εμπορευμάτων και αγαθών. Τα γραφεία των εταιριών ταχυμεταφορών εδώ, είναι συνήθως μικρά και υποστελεχωμένα συγκριτικά με τον μεγάλο όγκο μεταφορών που έχουν να διεκπεραιώσουν. Αυτό τις κάνει δυσλειτουργικές έτσι και αλλιώς για όλους, κατόχους κινητών και μη.

Όταν λοιπόν περιμένω ένα αγαθό που έχω παραγγείλει και επειδή δεν έχω κινητό τηλέφωνο, πρέπει να ελέγχω την εξέλιξη της παραγγελίας μου στο διαδύκτιο χρησιμοποιώντας τον υπολογιστή μου και να πάω στο γραφείο να την παραλάβω ο ίδιος όταν δω ότι έχει αφιχθεί ή να καλέσω από το σταθερό μου και να ελπίζω πως θα το σηκώσουν. Και εώς εδώ όλα καλά θα έλεγα. Το μόνο πρόβλημα που δημιουργείται είναι ότι χάνω λίγο χρόνο παραπάνω.

Το πρόβλημά μου ήταν ότι μέχρι να καταλάβω και να προσαρμοστώ στον τρόπο λειτουργίας τους έχασα πολλά δέματα και αποστολές σε βαθμό που η αξιοπιστία μου σαν πελάτης σε αρκετές επιχειρήσεις να κλονιζόταν. Ακόμα και σε επιχειρήσεις από τις οποίες εξαρτούταν η δουλειά μου για προμήθεια υλικών και τα λοιπά.

Και αυτό γιατί ενώ όταν οι εταιρίες ταχυμεταφορών πρώτο ήρθαν στο νησί έψαχναν με ζήλο τους παραλήπτες των διακινουμένων. Από ένα σημείο και έπειτα άρχισε, αφ’ ενός η μεγαλύτερη κίνηση στην δουλειά τους και αφ’ ετέρου η χρήση του κινητού τηλεφώνου διευρύνθηκε. Οπότε και οι εν λόγο εταιρίες καταφεύγουν από τότε στην αποστολή γραπτού μηνύματος στο κινητό του παραλήπτη προς ενημέρωση της εξέλιξης της παραγγελίας του.

Αφού δεν είχα κινητό καταχωρημένο στις παραγγελίες μου οι εταιρίες ταχυμεταφορών δεν τηλεφωνούσαν όπως συνήθιζαν στο σταθερό αλλά σημείωναν αυτομάτως αδυναμία παράδοσης ως αιτιολογία στο σύστημά τους και η αποστολή επιστρεφόταν μετά από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα εν αγνοία μου.

Αυτό έγινε χωρίς προειδοποίηση και ήταν πολύ ενοχλητικό έως ότου καταλάβω ότι δεν θα με ειδοποιούν πια και θα πρέπει να ελέγχω μόνος μου την εξέλιξη των παραγγελιών μου.

Κλείνοντας αυτό το κεφάλαιο θα έλεγα πως δεν είναι ούτε δυσλειτουργική ούτε και ανέφικτη η συνεργασία και επικοινωνία με τις εταιρίες ταχυμεταφορών με την απουσία κινητού τηλεφώνου. Απλώς όπως και στις περισσότερες περιπτώσεις είναι λίγο διαφορετική η αλληλεπίδραση που δημιουργείται υπό αυτήν την συνθήκη.

Πλέον δεν χάνω παραγγελία καθώς φροντίζω να ζητώ πάντα αριθμό παρακολούθησης αποστολής από τις επιχείρησης που παραγγέλνω αγαθά και όπως έγραψα και παραπάνω παρακολουθώ στο διαδύκτιο την πορεία της αποστολής μου.

Στο επόμενο κεφάλαιο θα ασχοληθούμε με την οικογένεια και πώς η έλλειψη κινητού επηρεάζει τις σχέσεις μεταξύ των μελών της και την λειτουργία της συνολικά.